ทักทาย

๑
มันไม่ใช่ของขวัญที่มีราคา และออกจะแปลกๆ ในความรู้สึกของผม
เพราะเป็นเพียงไดอารี่ธรรมดาๆ เล่มหนึ่งที่ไม่ได้มีความสวยงามอะไรเป็นพิเศษเลย
เขามอบให้ผม เพราะทำคะแนนในการสอบกลางภาควิชาได้ดี พร้อมกับบอกสั้นๆ ว่า
"ให้รู้จักจดบันทึก เขียนเรื่องราวในแต่ละวันบ้าง จะดีกับตัวเอง"
.....
กับรางวัลที่แปลกและไม่มีใครอิจฉา
แต่ผมกลับมาจริงจังกับสิ่งที่อาจารย์พูด
ด้วยการเขียนสิ่งที่พบเห็นในแต่ละวันลงไป
...........
แม้นว่าบางวันจะละเลยหรือหลงลืมไม่ได้เขียนบันทึก
และเมื่อไดอารี่หมดเล่มแล้ว แต่นิสัยเดิมๆ ที่เคยปฏิบัติ
กลับได้สอนให้ผมคิดถึงสิ่งที่ทำลงไป โดยเฉพาะความผิดพลาด
......
การเขียนบันทึกจึงเป็นการพูดคุยกับตัวเองในยามปลอดโปร่งที่สุดของวัน
เป็นการทบทวน เป็นการย้ำเยือน และสอนให้หยุดนิ่ง เพื่อวิเคราะห์ถึงสิ่งต่างๆ ในแง่มุมอื่นบ้าง
ของขวัญที่เขามอบให้ผม จึงไม่ใช่แค่กระดาษเย็บเล่มหนาสี่ร้อยหน้าธรรมดาๆ ที่ไม่มีใครอิจฉา
หากแต่เป็นขั้นตอนแห่งการสร้างกระบวนความคิดอย่างเป็นระบบวิธีหนึ่งที่มนุษย์รู้จักทีเดียว
..............

๒
การติดต่อสื่อสารกับคนในอินเทอร์เนต หากจะถามแค่สารทุกข์สุกดิบ
คำถามเหล่านั้นคงจะหมดไปในจดหมายไม่กี่ฉบับ และไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันต่อ
ผมจึงนำเรื่องราวต่างๆ ที่ไปประสบพบเจอและสัมผัส มาเล่าเป็นเรื่องส่งผ่านทางอีเมล์
เพียงเพราะไม่อยากให้หัวข้อการสนทนาทางจดหมายของผมกับใครบางคนหมดไป
มันจึงเป็นเหมือนการเขียนไดอารี่ก่อนนอน เพื่อให้ผู้รับได้แอบอ่านตอนเช้าตรู่
.......
จากเพียงคนๆ เดียวที่ได้อ่าน ผมนึกสนุกขึ้นมา จึงทำเวบเพจง่ายๆ
ส่งให้คนอื่นๆ ได้อ่านบ้าง และก็มีเสียงสะท้อนอันดีเข้ามาจากหลายทาง
ผมจึงเริ่มทำโฮมเพจแห่งนี้ขึ้นมา ทำเล่นๆ ทำมาเรื่อยๆ เป็นปีไม่ได้รีบร้อน
จนมาวันที่บ้านหลังเล็กๆ หลังนี้ได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว .. ผมรู้สึกดีใจ
มีความสุขมากเวลาที่ได้เปิดอ่านทีละหน้าๆ
.............

๓
ความเรียงเหล่านี้ ผมเขียนขึ้นโดยใช้ภาษาที่ต่างจากงานชิ้นอื่นๆ ที่เคยเขียน
แม้เดิมทีไม่ได้ตั้งใจเลยว่าจะเขียนอย่างไร ไม่มีกรอบมาจำกัดตัวเองแบบงานที่เคยผ่าน
แต่เมื่อเรื่องเล็กๆ หลายเรื่องมาประกอบกัน ทำให้ผมมองเห็นภาพรวมได้ชัดเจน
มองเห็นตัวเองในอีกแง่มุมหนึ่งอย่างไม่สามารถจะปฏิเสธได้เลย
........
ผมนึกถึงวันเวลาเก่าๆ เมื่อครั้งยังเป็นเด็กกับชีวิตในวันวานที่เรียบง่าย
ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตช่วงหนึ่ง จึงมีเด็กชายคนหนึ่งมาเป็นสื่อ
ผมเชื่อว่า .. แม้นเราจะหวนคืนสู่อดีตไม่ได้
แต่เราสามารถทำปัจจุบันให้มีความสุขได้อย่างไม่ยากนัก
เพียงจัดการกับความเร่งรีบรอบตัว ทำให้โลกหมุนช้าลง
ลองประมวลและสรุปสิ่งต่างๆ เอง ทดแทนการซื้อหาจากผู้อื่น
ปล่อยให้ชีพจรความคิดของคุณได้เต้นบ้าง ....
นี่คือแนวคิดของบ้านหลังนี้
........

๔
ท้ายที่สุด ในฐานะเจ้าของบ้าน
ผมมีความยินดีที่จะรับฟังแนวทาง และข้อคิดเห็นต่างๆ เพื่อแก้ไข
และเป็นผู้รับผิดชอบในความผิดพลาดทั้งมวลที่อาจจะเกิดขึ้น
แต่สำหรับความชื่นชมต่างๆ ที่จะมีมาในภายหน้านั้น ผมขอมอบให้กับ
อาจารย์ชำนาญ แห่งโรงเรียนราชวินิต มัธยม ผู้มอบของขวัญล้ำค่าชิ้นนั้นให้
และอาจารย์สุรชัย ทิพย์สุมณฑา ผู้แนะนำ "เจ้าชายน้อย" ให้ผมรู้จัก
ทั้งยังมอบความรู้ และความหวังดีแก่ผมตลอดมา
............

หากมีใครสักคนที่เข้ามาพบบันทึกเหล่านี้
และคิดว่าจะเริ่ม "จดบันทึกเขียนเรื่องราวในแต่ละวันบ้าง"
ผมก็ถือว่า ได้ทำในสิ่งที่อาจารย์สอนและต้องการให้ผมเป็นคนทำต่อสำเร็จแล้ว
ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาเยี่ยมครับ
........................

อภิเชษฐ ปิยะศรี
ปากเกร็ด
ห้าทุ่ม สามสิบเจ็ดนาที
คืนวันพุธที่ 19 มกราคม 2543
บ้านสีฟ้าจะกลับมาใหม่ เมื่อหัวใจคนสมบูรณ์
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

next story: the menu: send mail: graphic version